chica, 27 april 2008
Guatemala Antigua

Adios chulos!!!

Over minder dan een week hoop ik alweer in Nederland koninginnedag te vieren, maar toch wil ik hier nog snel even wat belevenissen kwijt. (voor degene die alleen ff de feest en reisverhalen willen: eventjes beetje naar beneden scrollen, want dit is een lange)
De laatste weken van mijn onderzoek gingen zoals de voorgaande en sprak ik steeds meer ex-gangleden, maar ook huidige gangleden die ik in de gevangenis ontmoette. Af en toe had ik geluk. Zelf praatte ik niet zoveel met de meiden in de gevangenis. Een paar weken geleden waren er twee journalisten van de New York Times die een artikel gingen schrijven over meisjes binnen pandillas (gangs). Deze mannen spraken duidelijk Spaans, stelden dezelfde vragen als die ik graag zou durven stellen en gingen ook mee naar de gevangenis om met gangleden te praten. Daar zat ik natuurlijk graag bij en sloeg alles wat ze tegen hun zeiden op. De laatste weken werd ik ook wat losser wat betrof mijn veiligheid. De tijd begon te dringen en ik kon niet overal vergezeld naartoe. Dus ging ik zelf naar opvanghuizen voor ex-pandilleros waar ik over had gehoord. Ik hield van het reizen en het gewoon ‘er zijn’ in Guatemala stad. Ik hou van de mensen daar, die het zoveel zwaarder hebben dan wij, maar blijven groeten, lachen en overal grapjes om maken, terwijl ze ontzettend veel uren maken voor een klein inkomen. Maar stiekem hield ik ook van het ‘living on the edge’, het zijn in een stad met zoveel risico’s, maar waar je ook gewoon heerlijk kon shoppen en waar ik een berg illegaal gekopieerde cd’s en dvd’s heb gekocht, die ze in talloze standjes verkopen. En ook echte momenten waarvan ik achteraf denk: Damn!!! Zoals de keer dat ik met mijn sleutelinformant Jockerin (gangnaam), die uit C18 is gegaan maar nu nog steeds gevaar loopt voor de andere gang Mara Salvatrucha, buiten achterop een pickup zat, terwijl we voor een stoplicht wachtten en er naast ons een auto stond met drie stoer kijkende gasten. Even later vertelde Jockerin me dat zij van Mara Salvatrucha waren, maar hem gelukkig niet kenden. Op zulke momenten denk ik liever niet verder. Voor Jockerin geldt namelijk het zogenaamde ‘luz verde’, hij staat zeg maar op de lijst om gedood te worden door Mara Salvatrucha. Om die reden kan hij ook niet bij zijn ouders wonen omdat ze hem daar anders zouden vinden. Maar goed, niks gebeurd, maar toch ga je om met mensen die veel meer gevaar en risico lopen dan ik weet. Ik ben hun situatie wel veel beter gaan begrijpen, ik voel zo veel voor die jongens die de stap hebben genomen om uit de gang te gaan, en dan vervolgens eindigen met helemaal niets. Voor de politie zullen ze altijd gangsters blijven en kunnen ze opgepakt worden alleen om hun tatoeages, de samenleving kotst hun uit en de media zeggen dat gangleden nooit kunnen veranderen, een baan vinden of naar school gaan is onmogelijk door hun strafblad en tatoeages. Daarbij komt dat de pandilla waar ze uit komen een goed georganiseerde familie is waar het niemand ontbreekt aan kleding, geld, huisvesting, bescherming en vriendschap. Zodra ze de stap zetten om er uit te gaan, vaak omdat het te gevaarlijk wordt en ze gewoon niet dood willen, moeten ze alles inleveren en blijven ze met niks achter, vaak ook nog elke dag het gevaar lopend vermoord te worden door hun eigen of een rivaliserende gang.

Tot zover even een stukje over mijn ervaringen met mijn gangsters, en alles wat ik voor ze voel en hoe ik voel over de situatie hier. Alles zit in mijn hoofd en ik hoop er straks iets moois over te kunnen schrijven. Iets moois wat heel misschien ook iets aan de beeldvorming zou kunnen veranderen. Een beetje in de trant van een nieuwe docu die bijna uitkomt in april, waarvan ik de producer hier ontmoet heb. Voor geïnteresseerde kijk eens op www.jovenfilm.com voor een demo en om te zien met wat voor jongens ik hier heb gewerkt.
Het afgelopen weekend ging ik nog een weekend weg met de mensen met wie ik werk, een kampeerweekend aan het strand met jongeren van de straat, mareros, maar ook met ex-bendeleden. Reagetton dansen, drinken met en massages krijgen van ex-pandilleros (he Karen?) gebeurde mij ook niet elke dag!

Die zondag daarop was het dan helaas tijd om weg te gaan uit Antigua. Zaterdagavond nog 1 keertje stappen in mijn favoriete reageton paradise, waar ik gelukkig van de dj een dvd met alle nummers en clips meekreeg. Dus daar ga ik jullie (vooral mijn huisgenoten en de dj’s van het pakhuis, monza, filemon etc. haha) zeker nog mee lastig vallen. Echt verschrikkelijk was het om daar weg te gaan. Ondertussen werk je daar 8 weken, heb je vrienden, heb je zelfs een familie waar je bij woonden, kon ik niet meer zonder Floor en Selma met wie ik 8 weken lang op 1 kamer sliep en hadden we ontzettend veel meegemaakt. Echt veel ervaringen die ik niet had verwacht, bijvoorbeeld: drie aardbevingen, waarvan de laatste met een sterkte van 5.6, we wisten echt niet wat er gebeurde!! Lopen op net gestolde lava bij vulkaan pacaya, terwijl je de nieuwe stromen een paar meter bij je vandaan zag stromen en de hitte verzengend was. En nu dan dit laatste weekje reizen en vakantie. Vanuit Antigua gingen we naar Livingston, een klein Jamaica in Guatemala, waar opeens zwarte Guatemalteken wonen, ze heten Garifunas en zijn afstammelingen van Afrikaanse slaven en Ladino’s of Maya’s (whatever). Dat was echt even mijn mooiste plekje op aarde: onze oerhollandse Luuk met zijn bongos, speelde met twee rastas met hun trommels, terwijl wij en ook nog Latinos genoten van ons bier en de muziek. Damn, waren alle plekken op de wereld maar zo!!!!!!! Maarja, na nog een dagje toeren met Karen in onze priveboot over de Rio Dulce, vissenbeten voor Karen in de hete bronnen en een heleboel foto’s, moesten we verder naar Belize. ’s Ochtends om 7 uur met de boot. Toen iedereen klaar zat om te gaan, en de schipper nog even checkte of iedereen de stempel om het land te verlaten in zn paspoort had, kwamen Karen en ik er natuurlijk achter dat we die niet hadden. Daar maak je echt geen vrienden mee! Goed begin dus, rennen naar de Immigratie office en toen weer de boot in. Dat was ook hels, klein kutbootje met dertien mensen en een hoop bagage, en een hoop stortregen. Van een uur gebukt zitten onder een zeil, terwijl je nog halfnat wordt, is minder. Gelukkig waren we toen in Engelssprekend Belize, waar de switch naar spaans nog lastig bleek. Mn engels was gewoon weg!
Nu zitten we op een super mooi eiland een uur van de kust van Belize-city. Echt een bounty eiland, wit zand, overal palmbomen, en super blauw-groen water. Gister hebben we een snorkeltour gedaan. Ik heb dat nog nooit gedaan en verwachtte er ook niet zoveel van, maar het was echt geweldig!!!!!!!!!!! We gingen er drie keer uit om te snorkelen op verschillende plekken en er waren super veel mooie vissen. Maaaaaarrrr, het beste komt nog, er waren ook haaien!! Die voeren ze zodat je er tussen kunt zwemmen, echt bizar!!! Onze gids had er zelfs een beet en toen konden we onder water allemaal die haai aaien. EEN HAAI!!!! Wauw he, dat was echt zooo geweldig, had ik ’s ochtends echt niet verwacht te gaan doen. Nu hebben we hier vandaag nog een chilldag, en vertrekken we morgen in een dag hopelijk naar Cancun, waar onze vlucht maandag vertrekt. Maar dus eerst nog twee daagjes chillen in sprinbreak Cancun. En nu ga ik weer snel verder huilen met ‘De Vliegeraar’, waar ik net in begonnen ben maar nu al niet meer mee kan stoppen. Tot snel!!!! Xxxxx


Ps update: ben nu in ontzettend fout springbreak cancun!! Gister op het strand gechillt en toen s avonds moesten we natuurlijk uit. Er zijn hier van die grote clubs waar MTV filmt met springbreak enzo. Stiekem wilde ik natuurlijk heel graag, maar de entree was minstens dertig dollar, en groepen Amerikanen stroomden al voorbij, maar okee, stiekem wilde ik nog steeds... Maarrr, (marcel je kan trots op me zijn) we gingen wat eten en toen naar een Mexicaans cafe waar ik al mijn favoriete reagetton en Guatemalteekse toppers nog een keer kon aanvragen. Toen we weg gingen kregen we opeens twee shotjes van 2 Amerikanen aan een ander tafeltje. Iieeewllll!! Dus ff verplicht praatje natuurlijk, maar ze waren okee dus toen toch nog naar een wat foutere tent, maar zonder entree, zonder bijna blote danseressen en bikinicontests, goed he? Nu snel naart strand en morgen opt vliegtuig! Hasta pronto!

Verras Marleen in Guatemala met een belletje via HalloBuitenland.nl